غزل آتشـــم شد… وَ من سرخپوست !
بهرام پرور

غزل آتشـــم شد… وَ من سرخپوست !

غزل آتشـــم شد… وَ من سرخپوست !

پيامم به تو : دارمت… دوست …دوست …

غزل خون و عصيان …غزل انفجار !

غزل ارتش شاعــــر صلحجوست !

بله ! …آتش است اين !…نگوييد اشك !

غــزل آبِ رو نـــــــه !…غـــزل آبروست !

وَ هشدار …هشدار ليلـــــی ! مريــــــــــــــز

به خاكش ! …كه اين حرف ، هشدار اوست –

"كــــه چشمت خراج شب از او گرفت …"

…چه چشمی ! كه شيطانِ الله گوست !!

غـــــزل : رقص شانـــــه سر زلف توست

غزل : شرح گيسوی تو ، مو به مو ست !

غـــــــزل : يك پريــــــــزاده شــــــرمگين

كــــه در چشم تو غزق در شستشوست

نه شيرين ، «تو» هست و نه فرهاد ، «من»

نــــــه «تو» آيدا و نـــــه «من» شاملوست –

– ولی هر غزل ، كوهی از آينه ست

كـــــه هر آينه با دلت رو به روست !

كه «من» ، تيشه در دست ، می سازدش

و تصويــــــــر تــــــــو تــا ابد روی اوست !

وَ تـــــو آتشـــــی …پس غـــــزل آتش است !

و من شاعری كه … نه ! من : سرخپوست !!

سیامک بهرام پرور

 

(8) دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوزده − پانزده =